گنجهايى كه كليد آنها را چندين انسان نيرومند به زحمت مىكشيدند چه اندازه با خود برد ؟ ! قدرتهاى عظيمى را كه در عصر و زمان خود مىنگريم ، و با نسيمى دفتر زندگانيشان بر هم مىخورد ، و با يك گردش ليل و نهار از تخت قدرت فرو مىافتند ، و كاخها و ثروتهايشان را مىگذارند و مىگريزند ، و يا به زير خاك پنهان مىشوند ، خود بهترين واعظ و معلم ماست . اين سخن دامنه دار را با حديثى از امام على بن الحسين ع كه بسيار رسا و گويا است پايان مىدهيم : از حضرتش پرسيدند كه افضل اعمال نزد خدا چيست ؟ فرمود : ما من عمل بعد معرفة اللَّه عز و جل و معرفة رسوله ( ص ) افضل من بغض الدنيا : « هيچ عملى بعد از معرفت خداوند و رسولش افضل از دشمنى با دنيا نيست » ! سپس افزود : زيرا براى حب دنيا شعب بسيارى است ، و معاصى نيز شعب بسيارى دارد ، اولين چيزى كه با آن معصيت خدا شد معصيت ابليس بود در آن زمان كه ابا كرد و « تكبر » ورزيد و از كافرين شد . سپس « حرص » بود كه سرچشمه معصيت ( و ترك اولاى ) آدم و حوا گشت ، در آن زمان كه خداوند متعال به آنها فرمود : « از هر جاى بهشت مىخواهيد بخوريد ، ولى نزديك اين درخت ( ممنوع ) نشويد كه از ستمكاران خواهيد بود » ولى آنها به سراغ چيزى رفتند كه به آن نياز نداشتند ! و همين براى فرزندان آنها تا روز قيامت باقى ماند ، چرا كه غالب چيزهايى را كه انسان مىطلبد به آن نيازى ندارد ( نيازها غالبا منشا گناه نيستند ، آنچه منشا گناه است هوسها و امور زائد بر نياز است ) سپس « حسد » بود كه سرچشمه گناه فرزند آدم شد ، نسبت به برادرش حسد ورزيد و او را به قتل رساند .